از نقش قلم تا اهدای زندگی؛ روایت‌هایی که باید زنده بمانند

قلم، گاهی تنها یک خبر را روایت می‌کند؛ اما گاهی می‌تواند سرنوشت یک انسان را تغییر دهد.

در میان هزاران خبری که هر روز از کنار چشم‌هایمان عبور می‌کنند، بعضی خبرها فقط «خبر» نیستند؛ روایت زندگی‌اند، روایت فقدان‌اند، روایت امیدند و گاهی روایت نبض دوباره زندگی. اهدای اعضا از عزیزان مرگ مغزی، یکی از همین روایت‌های عمیق انسانی است؛ جایی که در تلخ‌ترین لحظه ممکن، خانواده‌ای با تصمیمی بزرگ، فرصت ادامه زندگی را به انسان‌های دیگری هدیه می‌کند.

و در این میان، خبرنگار فقط روایتگر یک رویداد نیست؛ او می‌تواند روایتگر فرهنگ باشد.

هر گزارشی که درباره اهدا و پیوند اعضا نوشته می‌شود، هر گفت‌وگویی که با یک خانواده اهداکننده زندگی انجام می‌گیرد، هر تصویر و مستندی که قصه یک زندگی‌بخش را به مردم نشان می‌دهد و هر بار که یک خبرنگار، آگاهانه و مسئولانه درباره مرگ مغزی و اهدای اعضا سخن می‌گوید، در حقیقت گامی برای نجات جان انسان‌ها برداشته است.

امروز، در روز خبرنگار، در کنار تقدیر از خبرنگاران و اصحاب رسانه‌ای که سال‌ها با قلم، دوربین، صدا و روایت خود در مسیر ترویج فرهنگ اهدای عضو، اهدای زندگی گام برداشته‌اند، باید از انسان‌هایی نیز یاد کنیم که خودشان روزی صاحب قلم بودند؛ خبرنگارانی که در زندگی، روایتگر حقیقت و امید بودند و پس از مرگ مغزی نیز با اهدای اعضای خود، به آخرین و ماندگارترین روایت زندگی پیوستند.

چه زیباست که گاهی قلم یک خبرنگار، زندگی را روایت می‌کند و گاهی اعضای همان انسان، ادامه‌دهنده زندگی دیگران می‌شود.

آنان که قلمشان را برای آگاهی مردم به کار گرفتند و آنان که با بخشش اعضای خود، فرصت دوباره زیستن را به دیگران هدیه کردند، هر دو یک پیام مشترک دارند:

زندگی، وقتی زیباتر می‌شود که به دیگری برسد.

اهدای اعضا تنها یک اقدام پزشکی نیست؛ یک فرهنگ انسانی است؛ فرهنگی که برای گسترش آن، بیش از هر چیز به آگاهی، اعتماد، گفت‌وگو و روایت درست نیاز دارد. رسانه‌ها در ساخت این فرهنگ نقشی بی‌بدیل دارند. جامعه باید بداند مرگ مغزی با کما متفاوت است، بداند اهدای اعضا چگونه انجام می‌شود، بداند تصمیم یک خانواده در آن لحظه دشوار چگونه می‌تواند زندگی چندین انسان را نجات دهد و مهم‌تر از همه، بداند پشت هر اهدا، خانواده‌ای ایستاده است که در اوج اندوه، بزرگ‌ترین شکل ایثار را انتخاب کرده است.

رسانه می‌تواند فاصله میان یک باور نادرست و یک حقیقت علمی را کوتاه کند؛ می‌تواند صدای خانواده‌های اهداکننده باشد؛ می‌تواند موفقیت‌های پیوند را روایت کند؛ می‌تواند داستان گیرنده‌ای را که دوباره به مدرسه، دانشگاه، کار، خانواده و زندگی بازگشته است، به جامعه نشان دهد و از همه مهم‌تر، می‌تواند کاری کند که اهدای اعضا از یک مفهوم پزشکی به یک ارزش اجتماعی تبدیل شود.

امروز بیش از همیشه به خبرنگارانی نیاز داریم که اهدا و پیوند اعضا را نه صرفاً به عنوان یک «سوژه خبری»، بلکه به عنوان یک مسئله انسانی و فرهنگی ببینند؛ خبرنگارانی که هم تلخی مرگ را روایت کنند و هم شکوه بخشیدن زندگی را؛ هم از رنج خانواده‌های اهداکننده بگویند و هم از لبخند انسان‌هایی که به لطف این بخشندگی دوباره زندگی می‌کنند.

در روز خبرنگار، به احترام همه کسانی که با قلمشان چراغ آگاهی را روشن نگه داشته‌اند، سر تعظیم فرود می‌آوریم؛ و در کنار آنان، به یاد خبرنگاران و اهداکنندگان زندگی می‌ایستیم؛ انسان‌هایی که روایتشان با پایان زندگی متوقف نشد، بلکه در قلب و بدن انسان‌های دیگری ادامه یافت.

 

از شبکه فراهم آوری اعضا و نسوج پیوندی دانشگاه علوم پزشکی تهران به خبرنگاران عزیز؛ برای هر واژه‌ای که آگاهی آفریدید،

برای هر گزارشی که امید ساختید،

برای هر روایتی که فرهنگ بخشندگی را زنده کردید،

سپاس‌گزاریم.

و به اهداکنندگان زندگی؛

برای آخرین و ماندگارترین روایتتان،

برای اینکه اجازه دادید بخشی از شما در زندگی دیگری ادامه پیدا کند،

تا همیشه قدردانیم.

روز خبرنگار، روز پاسداشت قلم‌هایی است که حقیقت را روایت می‌کنند؛

و چه روایت باشکوهی است وقتی قلم، از زندگی می‌نویسد و زندگی، با اهدای اعضا ادامه پیدا می‌کند.

 

روز خبرنگار گرامی باد

به احترام قلم‌های آگاهی‌بخش و قلب‌های بخشنده

 

نبض دوباره زندگی، از روایت‌های درست آغاز می‌شود.